Οταν
τα θύματα
γίνονται
θύτες, τότε, η
ειρήνη, χάνει
το χαμόγελό
της, μαζεύει τα
κουρέλια της,
παίρνει τα
μάτια της και
αφήνει τον
πλανήτη μας
στην τρέλα του. Πίστευε
κανείς πως οι
εβραίοι, τα
θύματα του
ναζισμού, θα
γίνονταν
χρόνια
αργότερα οι
θύτες του παλαιστινιακού
λαού; Οχι
βέβαια. Γιατί
όλος ο αντιφασιστικός
κόσμος τους
προστάτεψε
όσο το δυνατό, τους
βοήθησε να
φτιάξουν
κράτος, τους
λυπήθηκε. Και
αυτοί, σήμερα,
αντί να
αφοσιωθούν
στα ειρηνικά
έργα τους και
να κλείσουν
τις πληγές
τους, έφεραν
στην πολιτική
τους, στο
κράτος τους, το
σιωνισμό, μια
ψυχοπαθητική
θεωρία του
ρατσισμού, του
επεκτατισμού,
της
παγκόσμιας
κυριαρχίας
που επιδιώκει
την
παντοκρατορία,
με το μεγάλο
ψέμμα πως τάχα
οι εβραίοι
είναι τα εκλεκτά
παιδιά του
Θεού και
πρέπει να
διοικήσουν
τον κόσμο. Δηλαδή,
εμείς οι άλλοι
τι είμαστε; Τα
αποπαίδια του
Παντοδύναμου,
τα μπάσταρδα
δημιουργήματά
του; Εχω
ενα τραύμα στο
πόδι από την
κατοχή του
ναζισμού στη
χώρα μας, όταν
οι συνεργάτες
των γερμανών
έλληνες με
πυροβόλησαν
στη γωνία των
οδών Ερμού και
Κορνάρου
γιατί έγραφα
με την ομάδα
μου στους
τοίχους τα
συνθήματα του
ΕΑΜ (Εθνικό
Απελευθερωτικό
Μέτωπο): ΚΑΤΩ ΤΑ
ΧΕΡΙΑ
ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΑΠΟ
ΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ
και ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟ
ΦΑΣΙΣΜΟ!!!. Δεν
θα το
πιστέψετε, μα
αγανακτισμένος
απο τα
εγκλήματα των
σιωνιστών στη
Μέση Ανατολή,
σκέπτομαι να
ετοιμάσω όπως
και τότε
μπογιά και να
αρχίσω να
γράφω στους
τοίχους: ΚΑΤΩ
ΤΑ ΧΕΡΙΑ
ΕΒΡΑΙΟΙ ΑΠΟ
ΤΟΥΣ
ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΟΥΣ
και ΘΑΝΑΤΟΣ
ΣΤΟ ΣΙΩΝΙΣΜΟ!!!. Ο
Πλανητάρχης,
και όλα τα μούτρα
του ιμπεριαλισμού,
χαρακτηρίζουν
ασύστολα τους
ήρωες
αγωνιστές
παλαιστίνιους
τρομοκράτες. Το
απύθμενο
μίσος τους δεν
τους αφήνει να
δούν πως ο λαός
αυτός
αγωνίζεται
για τα εδάφη
του, για τη
ανεξαρτησία
του, για την
ίδρυση δικού
του κράτους. Υπάρχει
μεγαλύτερη
αδικία απο
αυτή σήμερα; Υπάρχει
μεγαλύτερη
απανθρωπιά,
στυγερώτερο
έγκλημα να
είναι αυτοί οι
χειρότεροι
τρομακράτες
και να
επεμβαίνουν
στο Ιράκ, στη
Γιουγκοσλαβία,
στο
Αφγανιστάν; Γιατί
δεν λύνουν
ειρηνικά τα
προβλήματα, το
παλαιστινιακό,
το κυπριακό, το
κουρδικό και
τόσα άλλα; Γιατί
τα
πολλαπασιάζουν
στο όνομα της
παγκοσμιοποίησης; Η
αγανάκτηση
των λαών της
γής, φαίρνει
στη μνήμη τους
το Χίτλερ, τη
σβάστικα. Ας
πάψουν να
επιμένουν
στον αφανισμό
της λαικής
κυριαρχίας. Ας
πάψουν να
είναι αυτοί
σήμερα οι
φασίστες.... ΨΑΛΜΟΣ Στης
τρελάρας έχει
ανέβει το
καλάμι και
τραβάει στο
χαμό ο
σιωνισμός, κάποιον
άλλο Χίτλερ
σύγχρονο και
βλάμη θέλει
τώρα για να
γίνει ο
σεισμός. Εγινε
απο θύμα ο
μεγάλος θύτης και
σκοτώνει
παλαιστίνιους
στη σειρά, και
δεν σκέπτεται
πως όλος ο
πλανήτης έχει
ανοίξει
εναντίον του
φτερά. Φούρνους
ξέχασε
στρατόπεδα
και άλλα και
πουλάει
νταιλίκι και
οργή, μα
θ’αλλάξουν οι
καιροί και σαν
Ραμάλα και
το Τέλ-Αβίβ θα
γίνει μια αυγή. Ράγισαν
και οι πέτρες
λέγανε οι
παλαιότεροι,
όταν κάποιος
τρανός και
δοξασμένος
άφηνε τα
εγκόσμια.
Ράγισαν οι
πέτρες, αλλά
και οι καρδιές
όλων μας για το
χαμό του
μεγάλου μας βάρδου
Στέλιου
Καζαντζίδη.
Κλάψανε γοερά
οι αδικημένοι,
οι δύστυχοι, οι
μετανάστες,
ολόκληρος ο
λαός μας. Ενας
ασύγκριτος
τραγουδιστής,
μια φωνή χαρισματική,
έφυγε, γιατί η
άπονη μοίρα
και η επάρατη αρρώστια
τον χτύπησαν
θανάσιμα.
ΑΙΩΝΙΑ ΣΟΥ Η
ΜΝΗΜΗ ΣΤΕΛΙΟ... Δεκαετίες
πίσω, οι στίχοι
των ελληνικών
τραγουδιών,
δεν
δημοσιεύονταν
στα ένθετα των
δίσκων όπως γίνεται
σήμερα.
Δημοσιεύονταν
στα ειδικά
μηνιαία
περιοδικά που
ήταν το
(ΕΛΛΗΝΙΚΟ
ΤΡΑΓΟΥΔΙ) του
Μιχάλη
Γαιτάνου, το
(ΜΟΝΤΕΡΝΟ
ΤΡΑΓΟΥΔΙ) και
το (ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ
ΤΡΑΓΟΥΔΙ) του
στιχουργού
Κώστα Μάνεση
και το (ΧΟΛΙΓΟΥΝΤ
ΤΡΑΓΟΥΔΙ του
Δημήτρη
Περαντζάκη
που αρχισυντάκτης
του με το
ψευδώνυμο
Νίκος Πάλδης
είμουν εγώ. Μια
μέρα, ο
αείμνηστος
μαέστρος και
συνθέτης Σπύρος
Περιστέρης,
μου έφερε μια
φωτογραφία
ενός μελαχρινού
νεαρού με
κοντό και παχύ
μουστάκι.. -
Πάρε αυτή τη
φωτογραφία ,
μου είπε, και
βάλτη στο περιοδικό
σου. Αυτός που
βλέπεις, θα
γίνει, να το
θυμάσαι, ο
μεγαλύτερος
έλληνας
τραγουδιστής.
Στέλιο Καζαντζίδη
τον λένε. -
Χαρά μου και
καθήκον μου
μαέστρο, του
απάντησα. -
Και νά` ξερες
που τον βρήκα; -
Πού; -
Μέσα σε ένα
βαρέλι. Ηταν οι
μουστιές και
έπλενε τα βαρέλια
μιας ταβέρνας
στη Νέα Ιωνία.
Τραγούδαγε και
τράνταζε ο
τόπος. Τον
πλησίασα, του
μίλησα και του
υποσχέθηκα να
τον συστήσω
στις
φωνογραφικές
εταιρίες. Γειά
σου, συνέχισε,
και να θυμάσαι
αυτό που σου
είπα. Θα γίνει ο
μεγαλύτερος
έλληνας
τραγουστής... Πραγματικά,
η πρόβλεψη του
μαέστρου
Περιστέρη επιβεβαιώθηκε.
Ο Στέλιος
Καζαντζίδης,
σε όλη τη δεκαετία
του 1950,
κυριάρχισε,
συντάραξε,
καταξιώθηκε.
Ομως, ο Στέλιος,
είχε και
ελαττώματα. Τα
αναφέρουμε
για την ιστορία,
για τη σωστή
τοποθέτησή
του στο χώρο
του ελληνικού
τραγουδιού,
για
παραδείγματα
πρός αποφυγή
από τους νέους
τραγουδιστές. 1).
Δεν ήταν
συνεπής στη
συνεργασία
του με τα
κέντρα
διασκέδασης
που εργαζόταν.
2). Δεν ήταν
υπεύθυνος
στις
υπογραφές των
συμβολαίων
του με τις
δισκογραφικές
εταιρίες. 3).
Τραγούδησε
τραγούδια που
δεν ήταν της
αξίας του και
καθιέρωσε
τους
τουρκο-ινδιάνικους
ρυθμούς και
μελωδίες στο
ελληνικό
τραγούδι, σε
βάρος των
μέχρι τότε υπέροχων
για την
ελληνικότητά
τους μελωδιών,
των Βαμβακάρη,
Τσιτσάνη,
Παπαιωάννου,
Καλδάρα κ.ά. Και,
τέλος, ήταν
όπως λέει ο
λαός μας
κεφάλι
αγύριστο... Ο
Στέλιος
Καζαντζίδης, ο
αξεπέραστος
έλληνας τραγουδιστής,
δεν υπάρχει
πιά. Θα μείνει
όμως, η αθάνατη
φωνή του, για να
μας
διασκεδάζει
και να μας
διώχνει τα ντέρτια
μας. Θα είναι
για πάντα, ο
Σείριος του
ελληνικού
τραγουδιού!.. ΨΑΛΜΟΣ
Μές
τη ζωή
περπάτησε ο
Στέλιος μας
και πάει, θλιμμένους
μας παράτησε για
άλλους
τραγουδάει. Στα
άγνωστα τα
πέρατα μαζί
με τον Τσιτσάνη, τα
ιερά μας
τέρατα Καλδάρα
και Καπλάνη. Μεγάλο
πάλκο στήσανε στα
θαλασσιά
ντυμένοι, και
το χορό
αρχίσανε του
Αδη οι
κολασμένοι. Απόψε
δεν μπορώ να
κοιμηθώ. Το
ρολόϊ δείχνει
δύο μετά τα
μεσάνυχτα και
τα μάτια μου
δεν κλείνουν.
Αισθάνομαι ρίγη.
Πετρέλαιο δεν
πήρα ακόμη,
γιατί η μίζερη
συνταξή μου
δεν άντεξε
αυτό το μήνα.
Ελπίζω τον
άλλο! Σκέψεις
πολλές
περνούν απο το
μυαλό μου. Πηγαίνουν
εναλλακτικά
στα περασμένα,
στα τωρινά και
τα μελλούμενα.
Κάποιες
σκέψεις
αλλόκοτες,
ιδιόρυθμες
και γιατί όχι
και παλαβές;
Αναρωτιέμαι
για
παράδειγμα,
πώς θα ήταν ο
κόσμος, αν
τρείς μεγάλοι
άντρες στην
ιστορία του
δεν είχαν
φύγει πρόωρα
απο τη ζωή. Ο
Μέγας Αλέξανδρος,
ο Χριστός και ο
Λένιν. Αν τον
πρώτο δεν τον έβγαζε
απο τη μέση μια
καταραμένη
αρρώστια και
οι διαδοχοί
του δεν τα
έκαναν
θάλασσα και
σκορποχώρι. Αν
του Χριστού
την
πανανθρώπινη
ιδεολογία
αγάπης και
ειρήνης στον
κόσμο δεν την
θανάτωναν στο
σταυρό αυτοί
που σήμερα τον
ευλογούν και
τον πουλάνε. Αν
ο ίδιος ο λαός
του δεν τον
πρόδιδε, (Αρον,
άρον, σταύρωσον
αυτόν). Καί
τέλος , για να
έρθουμε στο
κοντινό χτές,
αν ο Λένιν, που
μπορούσε
φυσιολογικά
να ζήσει
είκοσι χρόνια
ακόμα, οι
αντιπαλοί του
δεν τον
πυροβολούσαν
και δεν τον
άφηναν
ανίκανο και
μετά νεκρό, η
μεγάλη του
αξία και
ανθρωπιά θα
μπορούε να
πείσει τον
Χίτλερ, που
δυστυχώς δεν
είχε καμιά
θεωριτική
κατάρτιση, να
αποφύγει τον
δεύτερο
παγκόσμιο πόλεμο
και ειρηνικά
και ισότιμα να
ενωθεί η Ευρώπη
κάτω απο την
σκέπη της
σοσιαλιστικής
Γερμανίας και
της κομμουνιστικής
Σοβιετικής
Ενωσης. Σκέψεις,
ερωτήματα,
ονειροπολήσεις,
με βασανίζουν
απόψε. Πού πάμε;
Τι θα γίνει; Θα
ζήσουμε η θα
αυτοκαστραφούμε;
Το ληστρικό
καπιταλιστικό
κοινωνικό σύστημα
θα νικηθεί
κάποτε; Θα
γίνουν οι
ελπίδες των
φτωχών
πραγματικότητα;
Θα φανεί ενας
καινούριος
Μέγας
Αλέξανδρος; Θα
πάψει η θεωρία
του Χριστού να
είναι ανώφελο
δόγμα και θα
γίνει
επανάσταση
και πράξη; Θα
αναστηθεί η
Σοβιετική
Ενωση του
Λένιν για την σωτηρία
των αδύνατων
και
καταφρονεμένων; Σκέψεις,
ερωτήματα,
ονειροπολήσεις,
με βασανίζουν
απόψε. Ο πρώην
αλκοολικός
και σημερινός
Πλανητάρχης
της
μονόπλευρης
παγκοσμιοποίησης
θα υποχρεωθεί
κάτω απο τα
γιούχα και τις
κραυγές των
ειρηνοφίλων
να λουφάξει, να
ενταφιαστεί; Οι
σημερινοί
νέοι άνθρωποι
που
πελαγοδρομούν
και υπηρετούν
τον
ωχαδερφισμό
και το
ελαφρόμυαλο,
θα αφυπνiστούν,
θα
αντιδράσουν
και θα
αλλάξουν
πορεία; Αυτά
τα πολλαπλά
ερωτήματα, δεν
με αφήνουν
απόψε να
κοιμηθώ, να βρώ
γαλήνη και
ανακούφιση... ΨΑΛΜΟΣ
Δεν
αντέχω κόσμε
άλλο τούτο
το παράλογο, μου
πατάς διαρκώς
τον κάλο μ
‘έχεις κάνει
άλογο. Θέλω
τώρα να ξεφύγω πέρα
απο τα βάσανα, τη
χαρά να βρώ για
λίγο που
δεν την
ανάσανα. Μού’
χεις μπεί πολύ
στη μύτη και
μαθές
παιδεύομαι, με
Καραμανλή,
Σημίτη σβήνω,
δεν βολεύομαι. Κόσμε
ψεύτη και
ξεφτίλα καρτερώ
ξημέρωμα, της
ψυχής μου η
καϊλα θέλει
απόψε νέρωμα. Πέρασαν
χρόνια πολλά
από τότε που οι
αδηφάγοι του
πλούτου μας
επέβαλαν την
καταναλωτική
τους κοινωνία.
Την πρόβαλαν,
την
προπαγάνδισαν
και μας την φόρτωσαν
στην πλάτη
μας.Και εμείς,
τα θυματά της,
αντί επί
τέλους να αφυπνηστούμε
και να
αντιδράσουμε,
συνεχίζουμε
να είμαστε στα
χνάρια της και
να
ακολουθούμε
την πορεία της.
Δουλεύουμε
και ξοδεύουμε
τον κόπο μας, τον
ιδρώτα μας, το
αίμα μας στη
θεά της
καταστροφής μας.
Πηγαίνουνε
στην αγορά να
αγοράσουμε
κάτι που μας χρειάζετε
και αλλάζουμε
γνώμη επειδή
ένα άλλο είδος
μας γυάλισε
στο μάτι η μας
κέντρισε τη ματαιδοξία
μας.
Αγοράζουμε,
αγοράζουμε
και σε συνέχεια
πετάμε, πετάμε.
Ενώ ο
πληθυσμός της
χώρας δεν
αυξάνει, οι
Δήμοι
αγοράζουν
κάθε τόσο
περισσότερα
αυτοκίνητα γιατί
αυτά που έχουν
δεν φτάνουν
για να πετούν
τα απορρίματα. Δυστυχώς,
ο δρόμος που
πήραμε και
απερίσκεπτα
ακολουθούμε
είναι
καταστροφικός.
Μας οδηγεί στο
χάος, στην
απανθρωπιά
και στην
επιστροφή στη
ζούγκλα. Τρώμε
λαίμαργα όπως
τα πεινασμένα
κτήνη,την ώρα που
άλλοι
συνανθρωποί
μας πεθαίνουν
από την πείνα.
Πίνουμε
πανάκριβα
ξένα ποτά
γνωρίζοντας
πως καταστρέφουν
την υγεία
μας.Καπνίζουμε
ασταμάτητα ξέροντας
πως θα
πεθάνουμε από
καρκίνο.
Σπαταλάμε χωρίς
σκέψη και
λογική τις
οικονομίες
μας. Ξυπνάμε το
πρωί και το πρώτο
που κάνουμε
είναι να
αγοράσουμε
από το περίπτερο
ένα πακέτο
τσιγάρα, χωρίς
να
αναλογιζόμαστε
πως την ίδια
ώρα ο
βιομήχανος
του καρκίνου
παίζει και
ηδονήζετε με
την παλακίδα
του στο
κρεββάτι. Οι
τραπεζιτικές
κάρτες που μας
εφεύραν δήθεν
για την εξυπηρέτησή
μας, μας
παρασύρουν σε
ανώφελα έξοδα
και πολλές
φορές μας
εξευτελίζουν. Ανησυχώ
και λυπάμαι
λοιπόν,γιατί
αν εμείς
σήμερα είμαστε
τόσο αφελείς
και ανόητοι,τι
θα είναι αύριο
τα παιδιά μας
και τα εγγόνια
μας; Να μια
σταυροφορία
που θα
μπορούσε να
αρχίσει ο Αρχιεπίσκοπος
Χριστόδουλος
αν θέλει να
βοηθήσει στη
διάσωση του
ποιμνίου του.
Το
επισημαίνει
και ο ψαλμός
μου. ΨΑΛΜΟΣ Σαπίζουμε
στην ασωτία και
κολυμπάμε
στην κρεπάλη, βουλιάζουμε
στην αμαρτία στης
κοινωνίας μας
το χάλι. Σκορπάμε
όλα τα λεφτά
μας και
τον ιδρώτα μας
πετάμε, αέρα
πήραν τα μυαλά
μας και
ούτε ξέρουμε
που πάμε. Και
ο
Χριστόδουλος
αφρίζει και
εμποδίζει
κάτι νέο, σταυροφορία
δεν αρχίζει για
έναν κόσμο πιό
ωραίο. Ο
φίλος μου ο
Γιάννης, που
ξέρει τη
σκασίλα και
την τσατίλα
μου για τα
ελληνικά που
μιλάνε οι
νεοέλληνες, με
πήρε στο
τηλέφωνο και
μου είπε: -
Ανοιξε
το κανάλι 2 της
κρατικής
τηλεόρασης να
χορτάσεις
ελληνικά, να νοιώσεις
τιμή και δόξα
για τους
έλληνες της
διασποράς. Αντε
γειά σου, θα τα
ξαναπούμε... Εγώ,
είχα ήδη
ανοίξει απο
πρίν το κανάλι 2,
διότι αυτή την
ώρα τέσσερις
και μισή με έξι,
παρακολουθώ
καθημερινά το
εξαίρετο
πρόγραμμα ( ΣΥΝ
ΚΑΙ ΠΛΗΝ ) των επιτυχημένων
δημοσιογράφων
Ανδρέα Ροδίτη,
Λένας Αρώνη
και Μάριον
Μιχελιδάκη. Καλεσμένος
τους τη μέρα
αυτή ήταν ο
γιός του αείμνηστου
Ανδρέα
Παπανδρέου,
Νίκος, και
παρουσίαζε το
τέταρτο
βιβλίο του (
ΚΛΕΠΤΟΜΝΗΜΩΝ ).
Βροχή οι ερωτήσεις
των
δημοσιογράφων
και χείμαρρος
οι απαντήσεις
του συγγραφέα,
με μιά γλώσσα
άπταιστη,
αλάνθαστη,
υπέροχη, χωρίς
εκείνα τα
τραβηγμένα φωνήεντα
στην αρχή κάθε
φράσης που
συνηθίζουν
δυστυχώς να
εκστομούν τα
σημερινά
αγγλολατρεικά
παλιόπαιδα. -
Μπράβο
ελληναρά μου!!!
φώναξα
ενθουσιασμένος.
Να ζήσεις
χίλια χρόνια,
να πάρεις το
βραβείο
Νόμπελ, να έχεις
την ευχή μου
παλικάρι μου. Αυτά
είναι
ελληνικά
ασίκη μου. Εσύ
γεννήθηκες
και
ανδρώθηκες
στο εξωτερικό,
αλλά, έβαλες
γυαλιά σε
όλους τους
ντόπιους
μπάσταρδους
του κερατά που
τσαλαπατούν
και θάβουν τη
γλώσσα μας. Ευτυχώς,
είμουν μόνος
μου στο σπίτι
και μπόρεσα να
ξεσπάσω, να
λυτρωθώ απο το
γλωσσικό μας
κατρακύλισμα,
απο αυτό το
χάος που
φέρνει η
απάθεια και η αναλγησία
των υπευθύνων. Κανείς,
μα κανείς δεν
ενδιαφέρεται
γι αυτό το χάλι,
κανείς, μα
κανείς δεν
διαμαρτύρεται
ούτε βάζει
φραγμό.. Αν
είχαν λίγο
ελληνικό
φιλότιμο οι
κρατούντες, θα
έπερναν
αυστηρά μέτρα
για την
αντιμετώπιση
του προβλήματος.
Θα τσάκιζαν
στα σχολεία,
στις κρατικές
και ιδιωτικές
υπηρεσίες
όλους αυτούς
τους άμυαλους
αγγλόφωνους
λιμοκοντόρους
που έβαλαν
ξένη προφορά
στη γλώσσα μας,
που την έκαναν
κουρελού και
αγνώριστη. Θα
έπρεπε να μην
βρίσκουν
δουλειά να μην
προσλαμβάνονται
σε καμιά θέση
και πόστο –
τηλεόραση,
δημόσιες
σχέσεις κ.ά. Θα
έπρεπε να
καταργήσουν
ακόμα κα τα
αγγλικά στα σχολεία
προκειμένου
να σώσουμε την
εθνική μας
υπόσταση. Ας
αναρωτηθούν ,
αν αυτή η γενιά
μιλάει τέτοια
ελληνικά, τι θα
μιλάει η
επόμενη; Επιτέλους,
χρειάζεται
λίγη
συνείδηση,
λίγος πατριωτισμός,
λίγος
σεβασμός στην
ιστορία μας, λίγη
ντροπή και
τσίπα. Mε τα
εεεεε… και τα
αααα… στη μιλιά
μας, θα γίνουμε
όλοι βραδύγλωσσοι. Τον
Νίκο
Παπανδρέου, θα
πρέπει
οποιαδήποτε
κυβέρνηση
προκύψει απο
τις προσεχείς
γενικές
εκλογές, να τον
χρήσει
Υπουργό
Παιδείας. Διότι
είναι
ελληναράς και
το αξίζει,
γιατί σίγουρα
θα βάλει κάγκελο
στη γλωσσική
μας ασυδοσία
και κατάντημα. Κι
ακόμα, θα είναι
μια αμοιβή για
τον έξω
ελληνισμό που
μάχεται
σκληρά να μην
αφελληνιστεί,
να μην υποκύψει
στις σειρήνες
της
παγκοσμιοποίησης
και τον
ευτελισμό των
πάντων. ΨΑΛΜΟΣ
Σου
αξίζει
παλικάρι ενα
μπράβο για
την γλώσσα που
μιλάς την
πατρική σου, κάθε
μέρα μια
λαμπάδα θα
ανάβω χίλια
χρόνια να
κρατήσει η ζωή
σου. Κι
αν γεννήθηκες
κι ανδρώθηκες
στα ξένα την
Ελλάδα έχεις
κλείσει στην
ψυχή σου, τα
μετράς τα
ελληνικά σου
ενα, ενα είναι
ατσάλι στη
φωτιά η αντοχή
σου. Είσαι
ο μόνος που
μπορεί να μας
γλιτώσει απ’
της γλώσσας
μας τη μαύρη
κατηφόρα, λυτρωσέ
την απ’ τις
τόσες της
κακώσεις στο
ζητάει ο λαό
μας και η χώρα. Ο
Αρχιεπίσκοπος
Αθηνών και
πάσης Ελλάδος
Χριστόδουλος,
από τη μέρα που
ανέλαβε τα καθήκοντά
του, άρχισε να
καναρίζει
αδιάκοπα. Σε όλους
μας άρεσε αυτή
η ευχάριστη
διαθεσή του. Τα
χαριτωμένα
του ανέκδοτα,
κέρδισαν τις
καρδιές των νέων
μας και η
δημοτικότητά
του έφτασε στα
ύψη. Τελευταία όμως
και ξαφνικά
μας τα
θαλάσσωσε.
Ξέχασε την
αποστολή του ,
λοξοδρόμησε
και μπήκε στην
πολιτική. Με
την έκδοση των
νέων
ταυτοτήτων
στην Ελλάδα
και με τη σωστή
απόφαση της
Κυβέρνησης να
μην γράφεται πλέον
σ’ αυτές το
θρήσκευμα των
πολιτών,
σήκωσε παντιέρα
, οργάνωσε
πανελλαδικές
συγκεντρώσεις
και διαμαρτυρίες
και
αναστάτωσε τη
χώρα..
Επωφελήθηκε
αυτής της
αλλαγής και
μπήκε σε ξένα
αμπέλια. Εκανε
πολιτική, που
είναι έξω από
τις αρχές και
τους κανόνες
της
Ορθοδοξίας. Η
αναγραφή του
θρησκεύματος
στις
ελληνικές
ταυτότητες - το
γράφω για
όσους δεν το
ξέρουν- ήταν απόφαση
και διαταγή
του
γερμανικού
στρατού κατοχής
στην Ελλάδα
και σκοπό είχε,
να γνωρίζουν
οι ναζιστές
και οι
συνεργάτες
τους τους
αλόθρησκους, ιδίως
τους εβραίους.
Ποτέ άλλοτε οι
ταυτότητες
δεν ανέγραφαν
το θρήσκευμα
και φυσικά
κάποτε , έπρεπε
να καταργηθεί
αυτή η
ανωμαλία που
μας θύμιζε
μέρες πικρές
και βίας. Αν
αυτή η ξένη
απόφαση, δεν
καταργήθηκε πενήντα
και πλέον
χρόνια πρίν,
είναι γιατί οι
μεταπολεμικές
ελληνικές
κυβερνήσεις
είχαν στους κόλπους
τους ναζιστές
και θαυμαστές του
Χίτλερ. Μήπως
λοιπόν ο
Μακαριότατος
είναι
θαυμαστής των
χιτών και των ταγμάτων
ασφαλείας; Ποιός
έλληνας δεν
παραμένει
πιστός στο
θρησκευμά του
μετά την
δίκαιη αυτή
απόφαση της
Κυβερνησής
του; Γιατί ο κ.
Χριστόδουλος
χωρίζει το
ποιμνιό του σε
πρόβατα και
ερίφια; Γιατί
δεν περιορίζεται
στο καθήκον
του που δεν
είναι
πολιτικό αλλά
θρησκευτικό;
Δεν νομίζεται
πως πρέπει να
του τα ψάλλω
έμμετρα; ΨΑΛΜΟΣ Ο
Χριστόδουλος
μας μπαίνει κάθε
μέρα στα
γεμάτα, και
να λέει
επιμένει τα
δικά του τα
τσιτάτα.. Και
γι΄αυτό και
απορούμαι για
τα τόσα του τα
λάθη, και
με πίκρα
ερωτούμαι μα
τι τάχα έχει
πάθει; Ητανε
για μας
λατρεία και
μεγάλη μας
ελπίδα, μα
στο ένα, δύο,
τρία, πάει,
τούστριψε η
βίδα. Ο
τζόγος, είναι
ενα απο τα
πολλά
λουλούδια που
καλλιεργεί
και ποτίζει το
πολιτικό μας
σύστημα, ο καπιταλισμός.
Είναι γέννημα
και θρέμα της
εκμετάλευσης
των κουτών απο
τους εξυπνους,
των πολλών απο
τους λίγους. Αρχίζει
απο το ίδιο το
κράτος, με τα λαχεία
και τα
ποδοσφαιρικά
στοιχήματα,
απλώνεται σε
ιππόδρομο, σε
κουλοχέρηδες
και καταλήγει
στην τσόχα των
καφενείων και
μέσα στο σπίτι
μας. Το εύκολο
όπως βλακωδώς
πιστεύουμε
κέρδος, μας σαγηνεύει,
δεν μας αφήνει
περιθώρια
λογικής πως
κάποιοι άλλοι
πιο ατσίδες
απο μας
στήνουν
παγίδες και
μας κλέβουν
τον ιδρώτα μας,
τον κόπο μας, το
υστερημά μας. Ονειρευόμαστε,
ελπίζουμε και
τα ακουμπάμε. Μετά,
έρχονται οι
δημοσιογράφοι.
Ανακαλύπτουν
τα πασίγνωστα,
φωνασκούν για
τη σωτηρία μας
και
κατακεραυνώνουν
όλα αυτά τα
τζίνια που δεν
κάνουν τίποτε
περισσότερο
απο το να
υπηρετούν με
συνέπεια το
σύστημα, να
επιδιώκουν
τον άκοπο
πλουτισμό
τους και να μας
απομυζούν με
τέτοια κόλπα
και παιχνίδια
το αίμα μας. Το
σύστημα
λοιπόν, αυτή η
κατάρα των
εργαζομένων, αυτή
η χολέρα της
ανθρωπότητας,
είναι αυτό που
οργανώνει και
συντηρεί τα
διάφορα
παιχνίδια, την
πορνεία, τα
ποτά, το
τσιγάρο, τα
ναρκωτικά και
ας κάνει πως
δήθεν ενδιαφέρεται
για το καλό μας,
για την υγεία
μας και τα συμφεροντά
μας. Με την
ανοχή του,
ρίχνει στάχτη
στα μάτια μας,
μπερδεύει τη
σκέψη μας και
μας αναπροσανατολίζει. Τα
κανάλια και τα
κάθε είδους
μέσα
ενημέρωσης, αφού
πρώτα
προπαγανδίσουν
όλα αυτά τα
σατανικά δημιουργήματα
και
θησαυρίσουν,
έρχονται μετά
να μας κάνουν
μαθήματα
ηθικής και
τιμιότητας
καλώντας τους
κάθε λογής
κουφιοκεφαλάκηδες
στα παραθυρά
τους, οι οποίοι,
σχίζουν τάχα
τα ιματιά τους
για την κοινωνία
μας, μια
κοινωνία που
υπηρετούν
δουλικά και με
πάθος. Γιατί
διαμαρτυρόμαστε
λοιπόν που μας
κλέβουν και
απο πάνω μας
δουλεύουν
κιόλας οι
έξυπνοι; Γιατί
μας πονάνε
όταν χάνουμε
τα λεφτά μας
αφού εμείς οι
ίδιοι είμαστε
οι αίτιοι; Γιατί
ζητάμε έλεος
απο τους
εκμεταλευτές
μας αφού
είμαστε
κορόϊδα και
χαζομαρίες; Το
θέμα και το
πρόβλημα,
είναι απλό. Η
ξυπνάμε απο το
λήθαργο και
απορρίπτουμε
όλα αυτά και επομένως
καταδικάζουμε
και το σύστημα,
η συνεχίζουμε
τον ύπνο το
μακάριο και
τρέχουμε με
μανία στις ουρές
για να
παίξουμε
Προ-πό, Τζόκερ,
Ξυστό και ό,τι άλλο
μας πασάρουν
έντεχνα οι
επιβίτωρές
μας, η γινόμαστε
όντα έξυπνα,
και όχι
κουτάβια,
όρνια και παράσιτα. Νομίζω,
πως είναι
άδικο να
ρίχνουμε το
λάθος μόνο στους
εκμεταλευτές
μας και να
αποφεύγουμε
το μερίδιο της
ευθύνης που
μας ανήκει. Οι
οικογένειες που
καταστρέφονται,
είναι δικές
μας και τα
συμφεροντά
μας αντίθετα
απο τα
συμφέροντα των
εκμεταλευτών
και απατεώνων
του
συστήματος. ΨΑΛΜΟΣ Δεν
χρειάζεται ο
ψώγος μοναχά
για τα
παιχνίδια, αν
υπάρχει
τέτοιος
τζόγος φταίμε
πρόβατα και
γίδια. Που
πιστεύουμε
στην πλάση
πως
θα γίνουμε
αγάδες, σαν
τον Τέλη τον
Ωνάση με
καράβια και
παράδες. Φανταζόμαστε
παλάτια κι
οι ελπίδες μας
δεν παύουν, κι
όταν
κλείνουμε τα
μάτια σαν
κοπρόσκυλα
μας θάβουν. Οι
γυναίκες, με
τους
μακροχρόνιους
αγώνες τους και
με την βοήθεια
των δίκαιων
και
προοδευτικών
αντρών,
κέρδισαν την ισοτιμία
των δύο φίλων,
την
κατοχύρωσαν
με ιδικό νόμο
και την
απολαμβάνουν.
Ομως, τα
τελευταία χρόνια,
παρατηρείτε
μια
ανησυχητική
διαταραχή
στις σχέσεις
άντρα-γυναίκας
και τα
διαζύγια
έχουν πολαπλασιαστεί.
Ποιός από τους
δύο φταίει γι’
αυτή την
αλλαγή; Νομίζω
πως το θυλικό
γένος που
παρανόησε τα
δικαιώματα
που του
δόθηκαν
πέρασε στην
αντεκδίκηση
που υπηρετεί
το άδικο.Κάνει
το ίδιο με τους
μαύρους που απ
τον καιρό που
κέρδισαν τα
δικαιώματά
τους, αντέστρεψαν
την αδικία και
χωρίζουν
αυτοί τώρα τις ράτσες
σε ανώτερη και
κατώτερη. Φέρονται
λοιπόν σήμερα
οι γυναίκες
αλλιώτικα από
το παρελθόν
και αυτό
αναπόφευκτα
φέρνει τη διάσταση.
Φορούν
αντρικές
ενδυμασίες,
καπνίζουν σαν
τα φουγάρα τον
εργοστασίων
και έχασαν με
αυτή την συμπεριφορά
την
θηλυκοτητά
τους, την τσαχπινιά
τους, τη γλύκα
τους. Μιλάνε
την αργκό, δεν κοκκινίζουν
από ντροπή και
έρριξαν στο
καλάθι των αχρήστων
ηθικές αρχές
και έθιμα..Και
αναρωτιέμαι.Γιατί
όλα αυτά τα
τερτίπια;
Γιατί
αλοιώνουν την
ιδιαιτερότητα
των δύο φύλλων;
Γιατί
πιθικίζουν με πράξεις
που δεν τις
αφορούν αλλά
αντίθετα τις
γελοιοποιούν
και τις κάνουν
αντιπαθητικές;
Γιατί
σπρώχνουν με
την τακτική
τους τους
άντρες σε
ανώφελες και βλαβερές
γι αυτές
πράξεις; Σύνεση
λοιπόν
αγγελούδια
μου.
Θηλυκότητα,
νοικοκυροσύνη,
απλότητα,
λογική, ειρήνη και
αγάπη με τους
άντρες,
ευτυχία και
συνενόηση. Οι
ρατσιστικές
ιδέες της
δήθεν
ανωτερότητας
χάθηκαν, μην
τις
αναπτερώνετε,
μην τις
υπηρετείτε,
μην τις
πιστεύετε. Και
πάνω απ όλα, μην
πάρετε το
σημερινό μου
ψαλμό σαν
μισογυνισμό
σαν πίκρα και
απαγοήτευση εκ
μέρους μου. Σας
λάτρευα, σας
λατρεύω και θα
σας λατρεύω
υπέροχα του
Θεού πλάσματα ΨΑΛΜΟΣ Η
κάθε νέα
σουρλουλού της
σήμερον ημέρα, πάει
το πλοίο της
αλλού στα
βράχια και
στην ξέρα. Μιλάει
με φανατισμό και
σήκωσε τη μύτη, και
έφερε το
ρατσισμό τη γκρίνια
μές το σπίτι. Μέσα στα
σύννεφα πετά ξεχνάει
το επίγειο, σε λάθος
στράτα
περπατά που πάει
στο διαζύγιο. Παίζουν
ρόλο
καθοριστικό
οι ημερήσιες
εφημερίδες
στην πολιτική
διαφώτιση και
καθοδήγηση
των
αναγνωστών
τους; Οποιος
διαβάζει μια
οποιαδήποτε
δημοκρατική
εφημερίδα και
είναι
πραγματικός
δημοκράτης,
ακολουθεί τη
γραμμή της και
τις
υποδείξεις
της; Αυτά τα
ερωτήματα
ήρθαν στη
σκέψη μου όταν
διάβασα σε μιά
απο αυτές τον
πίνακα
πωλήσεων των
Κυριακάτικων
εφημερίδων
και ομολογώ
πως
ξαφνιάστηκα. Αντιγράφω
αμέσως τους
αριθμούς
φύλλων: ΤΟ
ΒΗΜΑ ΤΗΣ
ΚΥΡΙΑΚΗΣ: 201.580 ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ:
173.779 ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ
ΚΥΡΙΑΚΗΣ: 150.162 ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟΣ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: 24.232
ΣΤΟ ΚΑΡΦΙ,
ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: 22.102 ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ
ΑΥΓΗ: 4.578 ΑΥΡΙΑΝΗ
ΤΗΣ ΚΥΡΑΚΗΣ: 3.841 Η ΝΙΚΗ ΤΗΣ
ΚΥΡΙΑΚΗΣ: 2.795 Ο ΛΟΓΟΣ: 458 Σύνολο: 583.530
φύλλα Αντίθετα,
όλες μαζί οι
υπόλοιπες
Κυριακάτικες
εφημερίδες
είναι κατά
πολύ
λιγώτερες και
δεν υπερβαίνουν
τον αριθμό των
271.247 φύλλων. Οπότε,
αν οι αναγνώστες
των
δημοκρατικών
εφημερίδων
είναι
συνειδητά δημοκρατικοί,
η δεξιά
παράταξη,
είναι
αριθμητικά φανερά
μικρότερη της
δημοκρατικής
και η πιθανότητα
επικράτησης
και εκλογικής νίκης
απαγοητευτική.
Εκτός πιά, αν
αυτοί που δεν
διαβάζουν
εφημερίδα είναι
οποσδήποτε
δεξιοί, πράγμα
ανακόλουθο σε
μια
πολιτισμένη
κοινωνία να
ανεβάζουν οι
αγράμματοι
και υποτελείς την
παραταξή τους
στην εξουσία. Η
Δημοκρατική
παράταξη,
συμπεριλαμβανομένης
και της
Αριστεράς που
πάντα είναι το
μαχητικό της κομμάτι,
συγκεντρώνει
το 65% των
έγκυρων ψήφων.
Δυστυχώς όμως,
και αυτό είναι
λυπηρό, είναι
μόνιμα
διασπασμένη
σε μικρότερα
κόμματα και
ομάδες, λάθος
που
επωφελείται η
αντίδραση και
επανέρχεται
στην Αρχή απο
το παράθυρο
λόγω του
αντιλαϊκού
συστήματος
ψηφοφορίας. Ο
κίνδυνος
αυτός, είναι σήμερα
ορατός όσο
ποτέ και θα
πρέπει όλοι οι
δημοκράτες
και
προοδευτικοί
πολίτες να
αναλογιστούμε
τις ευθύνες
μας. Προσωπικά,
πιστεύω, πως ο
ελληνικός
λαός που τόσα δεινά
υπέστη στο
παρελθόν απο
την παράταξη
της αμαρτίας
και του
δοσιλογισμού,
όσες και αν είναι
οι
απαγοητεύσεις
του και τα
παραπονά του
απο τα
δημοκρατικά
κόμματα, δεν θα
οπισθοδρομίσει.
Απεναντίας, θα
προχωρίσει
μπροστά για
ενα καλύτερο
μέλλον. Με τη
δεξιά
παράταξη στην
εξουσία, το
αύριο της χώρας
μας θα είναι
σίγουρα
χειρότερο. ΨΑΛΜΟΣ Πιό
πολλές
εφημερίδες έχει
η Δημοκρατία, είναι
οι έλληνες
ατσίδες και
δεν κάνουν
αμαρτία. Δεν
διαβάζουν
άλλο τύπο που
το παρελθόν
σημαίνει, στη
σαβούρα και
στο ρύπο το
μυαλό τους δεν
πηγαίνει. Εχουν
ξάστερο το
βλέμμα στην
ψυχή
ευαισθησία, όσοι
ήταν με το στέμμα πλέουν
στην
υποκρισία. Ο
Ανδρέας,ήτανε
κουρέας στο
επάγγελμα. Ψηλός,
στητός,
όμορφος,
λεβεντόπαιδο.
Τον είχα δεξί
μου χέρι στα
χρόνια της
Εθνικής
Αντίστασης
στη διανομή
του παράνομου
τύπου στο κέντρο
της Αθήνας. Είχε
μάτι αητού και
γνώριζε από
εκατό μέτρα
μακρυά τους
γερμανούς και
τους
συνεργάτες
τους χίτες και
τσολιάδες. Δεν
είχαμε άλλες
σχέσεις. Προσέχαμε
τη δουλειά μας
και
ακολουθούσαμε
πιστά τα
συνωμοτικά
μέτρα. Γι
αυτό,δεν
πάθαμε ποτέ
ζημιά. Οι
άλλοι,λέγανε
πως ο Ανδρέας
ήτανε
ομοφυλόφιλος. Εγώ
όμως δεν έδινα
σημασία σ’αυτά
γιατί δεν του
φαινότανε. Επίσης
λέγανε, πως
διοργάνωνε
πάρτυ για τα
οικονομικά
του αγώνα κι
εκεί,
μισόγυμνος,
χόρευε
αισθησιακούς
ανατολίτικους
χορούς με
μαεστρία
επαγγελματία
χορευτή.. Οταν
τέλειωσε ο
πόλεμος, πήγα
ένα απόγευμα
στο κουρείο
του να
κουρευτώ. Ο
Ανδρέας,οργισμένος,
με κάθισε στο
σκαμνί
κατηγορούμενο. -
Ηρθε η
ώρα να σου τα πώ
φίλε μου χύμα
και τσουβαλάτα.
Τότε, σε
αγαπούσα και
είχα επιθυμία
για έναν θερμό
δεσμό μαζί σου. Εσύ
όμως, είσουν
σοβαρός,
ατρόμητος,
αφοσιωμένος στο
καθήκον σου
και στην
ιδεολογία σου. Είσουν
σκληρός, τόσο
σκληρός που
έτρεμα πως
κάποια στιγμή
θα μου
άδειαζες τη
μπερέτα σου
στο κορμάκι
μου. Τώρα, όλα
αλλάξανε. Εχω
άλλη αγάπη.
Μείνε εσύ με την
ιδεολογία σου
κι εγώ με τη
δική μου. Ενα
πράγμα πρέπει
όμως να ξέρεις. Θαρθεί
καιρός, που
όλοι οι άντρες
θα είναι
ομοφυλόφιλοι.
Και τότε, εγώ
και οι δικοί
μου, θα
μείνουμε στην
ιστορία σαν
πρωτοπόροι. Ο
Ανδρέας, με
κούρεψε, με
ξύρισε, με
έλουσε και μου
έβαλε τόσα
αρώματα και
κολώνιες, που
όταν πήγα σε συνέχεια
στον εξώστη
του
κινηματογράφου
Ορφέας για να
δώ μια
πολυδιαφημηζόμενη
ταινία, άκουσα
μέσα στο
σκοτάδι της
αίθουσας μια
φωνή να λέει -
Μα
ποιός π... είναι
αυτός που μας
μπάφιασε με τα
αρώματά του; Εφυγα
κρυφά πρίν
ακόμα ανάψουν
τα φώτα. Και, από
τότε, δεν πήγα
ξανά στο
κουρείο του
Ανδρέα , ούτε
τον συνάντησα
άλλη φορά στη
ζωή μου. Το
ελάττωμα της
ομοφυλοφιλίας
είναι σοβαρό
και έχει πάρει
τεράστιες
διαστάσεις.
Βλέπουμε να
είναι τέτοιοι,
υπουργοί, αρχιεπίσκοποι,
τραπεζίτες,
ποιητές,
ζωγράφοι,
ηθοποιοί,
μουσικοί, όλοι
μεγάλοι και
καταξιομένοι
στην κοινωνία
μας. Η
προφητεία του
Ανδρέα, κάθε
μέρα και πιό
πολύ επιβεβαιώνεται.
Εγώ πάντως,
τούτα έχω να πώ. Αυτοί
οι
συνάνθρωποί
μας είναι
θρασείς,
αθυρόστομοι,
χυδαίοι,
τζαναμπέτηδες
και πολλοί απ
αυτούς επικίνδυνοι.
Γι αυτούς
λοιπόν, τους
ομοφυλόφιλους,
ο σημερινός ψαλμός
μου. ΨΑΛΜΟΣ Tα
κοινά τους σ’
ένα πιάτο και
στο πάθος τους
πιστοί, ένας
πάνω, άλλος
κάτω και
ποτέ
σαρακοστή. Εχουν
απ’ τη φύση
βλάβη κάποια
βίδα τους
λειψή, στο
ελαττωμά τους
σκλάβοι και
το πείσμα τους
αψύ. Φαντασμένος
ο σκοπός τους
ένδοξοι
και αφανείς, όσα
ξέρει ο ποπός
τους δεν
τα ξέρει άλλος
κανείς. |
 |
Powered by
 |