Επί
πλέον, εγώ, δεν
μοιάζω
καθόλου με τον
Σουρή. Δεν έχω
γένια και
μακριά μαλλιά
όπως είχε
αυτός, δηλαδή δεν
είμαι τρίχας,
σαν μερικούς
σήμερα που
παριστάνουν
βλακωδώς τον
Σουρή, τον Μάρξ
και τον
Σωκράτη. Κι
ακόμα δεν
είμαι
τεμπέλης όπως
ήταν ο
υπέροχος ποιητής
μας, που τον
κλείδωνε η
γυναίκα του
στο σπίτι, για
να γράφει
αναγκαστικά
το "ΡΩΜΙΟ" για
τον άρτο αυτών
τον επιούσιο. Έτσι
λοιπόν,
αποφάσισα να
γράφω σε
εβδομαδιαία
βάση, ένα πεζό
κείμενο, που θα
κλείνει πάντα
μ' έναν επίκαιρο
σατιρικό
στίχο με τον
τίτλο "
ΨΑΛΜΟΣ".
Διαβάστε
λοιπόν τον
πρώτο. Αν το
κλίμα θα είναι
για μένα
ευνοϊκό και η
γνώμη σας
θετική, τότε,
δεν
αποκλείεται
να γίνει και
ημερήσιο. ΨΑΛΜΟΣ Θάν'
ο στίχος μου
πικρός, Την
αλήθεια θ'
απηχεί Μπείτε
όλοι στο χορό
Εάν
είναι αλήθεια
πως την
Οργάνωση 17
Νοέμβρη την
αποτελούσαν
τα τρία
σποράκια του
Παπά-Τριαντάφυλλου
και μερικά
ακόμα
χωριατόπουλα
που επί είκοσι
επτά ολόκληρα
χρόνια
σκότωναν
αθώους, έκλεβαν
τράπεζες και
τρομοκρατούσαν
την Ελλάδα,
τότε, είναι
ντροπή και
όνειδος για το
Κράτος, για την
Αστυνομία και
τα Σώματα
Ασφαλείας.
Ομως, έχουν
έτσι τα
πράγματα; Ασφαλώς,
όχι. Διότι και
Κράτος έχουμε,
και Αστυνομία
οργανωμένη
έχουμε, και
Σώματα
Ασφαλείας με
υπέρμετρο
ζήλο έχουμε.
Τότε, τι έγινε;
Τι γίνεται και
τι θα γίνει; Εμάς
τους
φιλήσυχους,
νομοταγείς
και απλούς
ανθρώπους,
τους σκλάβους
της δουλειάς
και του μόχθου,
όλος αυτός ο
ντόρος, αυτό το
αλισβερίσι
και αυτή η
οπερέτα, δεν
μας πείθει, δεν
μας βολεύει,
δεν μας
ικανοποιεί,
δεν μας
αποκοιμίζει.
Κατά τη λογική
και την κρίση
μας, η 17 Νοέμβρη
είναι μια
στενή ανθελληνική
οργάνωση, που
έχει
διασυνδέσεις
με τις μυστικές
υπηρεσίες
εχθρικών προς
την πατρίδα
μας κρατών, και
που σκοπό έχει
να δημιουργεί
αναστάτωση
και
προβλήματα
στη ζωή μας. Για
εμάς, Οργάνωση
με μέλη και
οπαδούς, είναι
η Οργάνωση των
Αναρχικών,
αυτών των
μωρών και
ηλιθίων
ατόμων, που
γράφουν
ξενδιάντροπα
στους τοίχους
(ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ),
(ΒΟΜΒΕΣ ΣΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ),
(ΟΥΤΕ ΘΕΟΣ,ΟΥΤΕ
ΑΦΕΝΤΗΣ), (ΤΑ
ΓΚΑΖΑΚΙΑ ΔΕΝ
ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ
ΚΑΦΕ), (ΣΑΜΠΟΤΑΖ
ΣΤΑ ΟΛΥΜΠΙΑΚΑ
ΕΡΓΑ) κ.ά, και
που φορώντας
κουκούλες,
καίνε
αυτοκίνητα, σπάνε
καταστήματα
και διαλύουν
με τη βία και
τον τρόμο
ειρηνικές
συγκεντρώσεις
και
διαμαρτυρίες ενόμων
πολιτών και
κομμάτων, και
που δυστυχώς,
τους
περιθάλπει το
σύστημα, αφού
τους πιάνει
και τους
αφήνει απο την
άλλη πόρτα,
αφού τους
οδηγεί σε δίκη
και τους
αθωώνει, αφού
τέλος δεν τους
βγάζει εκτός
νόμου για να
τους σπάσει
τον τσαμπουκά
και τη μαγκιά
τους. Αυτό
όλο το
σκυλολόι που
τώρα ο
τρομονόμος
τους εξυπηρετεί
να τους
ονομάζουνε 17
Νοέμβρη, είναι
οι αναρχικοί,
που χρόνια
τώρα μας
ταλανίζουν,
αυτοί που παριστάνουν
τους
αυθεντικούς
επαναστάτες,
τους τέλειους
αγωνιστές και
ήρωες. Είναι οι
οπαδοί του Μπακούνιν
που
διαστρεβλώνουν
τη θεωρία του
και που ο
μεγάλος Μάρξ
τον ονόμαζε
γαϊδουροκέφαλο. Το
κράτος, η
Αστυνομία και
τα Σώματα
Ασφαλείας, εκεί
θα πρέπει να
στρέψουν με
υπευθυνότητα
την προσοχή
και την δράση
τους, και να
τους
τσακίσουν, για
να βρούμε
γαλήνη και
λύτρωση. ΨΑΛΜΟΣ
Ολο
αυτό το
νταραβέρι είναι
των αναρχικών, παλιανθρώπων
δίχως ταίρι και
καθόλου
λογικών. Σπάζουν
καίνε και
ρημάζουν έργα
και πολιτισμό, και
τη χώρα μας
τρομάζουν και
τη σφίγγουν
στο λαιμό. Είναι
ψευτοεπαναστάτες και
λεχρίτες και
φελλοί, κάντε
τους κιμά για
γάτες μία
κι έξω και καλή. Στη
ζωή μου, δεν
πήγα ποτέ σε
γιατρό, δεν
έκανα
εξετάσεις,
ούτε
ενδιαφέρθηκα στα
σοβαρά για την
υγεία μου. Τώρα
λοιπόν που
γέρασα και
βλέπω τα
κότσια μου να
τρεμουλιάζουν,
πήρα την
απόφαση και το
βιβλιάριο
υγείας του ΟΓΑ
και πήγα στο
νοσοκομείο να
δω που
βρίσκομαι. Οχι
πως φοβάμαι μήπως
τινάξω τα
πέταλα. Εγώ
τσάμπα μάγκας
–όπως έλεγε ο
μακαρίτης
Μάρκος
Βαμβακάρης-
δεν είμουνα
ποτέ. Ξέρω και
καταλαβαίνω
πως τα
περισσότερα
ψωμιά μου τα
έφαγα και πώς
οσονούπω, θα
πρέπει να
ετοιμάζω τις
βαλίτσες μου. Ετσι,
θαρρετά και
υπομονετικά,
έκανα ενα
γενικό τσεκάπ –
όπως το λένε οι
γιατροί και το
πιπιλάνε και
οι ασθενείς –
και ησύχασα. Τα
αποτελέσματα
βγήκαν
αρνητικά. Δεν
έχω ζάχαρο,
ούτε χοληστερίνη,
ούτε και
χρειάζομαι
βιάγκρα... Οι
γιατροί μου
σύστησαν να
χάσω μερικά
κιλά –πέντε
μέχρι δέκα- για να
είμαι πιό
ελεύθερος
στις κινήσεις
μου και γενικά
για καλό μου.
Εφυγα απο το
νοσοκομείο,
πήρα απο το
περίπτερο την
εφημερίδα μου
και έφτασα
πεζός στο
σπίτι. Ομως, τι
σύμπτωση!! Στις
μεσαίες
σελίδες της
εφημερίδας,
διάβασα μια
μεγάλη και
τρανταχτή αγγελία,
που έλεγε πως
με το κινέζικο
τσάϊ που
πουλούσαν κάποιοι
επιτήδιοι
χάνεις μέσα σε
ενα μήνα χωρίς
καμιά δίαιτα
και
γυμναστική
έντεκα κιλά. Το
κόστος αυτού
του
θαυματουργού
κατεσκευάσματος
ήταν 42.50 ευρώ
μαζί με τα
έξοδα
αποστολής του.
Ωραία, να η
ευκαιρία -
σκέφτηκα - και
χωρίς να χάσω
καιρό σήκωσα
το τηλέφωνο
και έκανα την
παραγγελία. Το
κινέζικο τσάϊ
το παρέλαβα,
εφάρμοσα
πιστά τις οδηγίες
χρήσης του και
σε ενα μήνα
ακριβώς, πήγα στο
φαρμακείο της
γειτονιάς μου
και ζυγίστηκα.
Το θαύμα που
περίμενα έγινε,
αλλά, απο την
ανάποδη. Απο 85
κιλά που
είμουνα, πήγα 90.
Αρχισα να
γελάω νευρικά
και φαίνεται
πως θα είπα και
κανένα άϊ
σιχτίρ, γιατί
το μάτι μου
πήρε το φαρμακοποιό
να κάνει το
σταυρό του. Γυρνώντας
ξανά στο
φτωχικό μου,
αγανακτισμένος
για τις απάτες όλων
αυτών που
πουλάνε
γιατροσόφια
σωτήρια για το
αδυνάτισμα,
για την
φαλάκρα, ακόμα
και για τον καρκίνο
και οι αφελείς
όπως εγώ
πέφτουν στα
δίχτυα τους
και δεν κάνουν
ό,τι λένε οι
επιστήμονες.
Θυμήθηκα την
ιστορία του
χωρικού με τον
παπά και τα ποντίκια.
Ετσι, το
διάλογο που
έκαναν μεταξύ
τους, τον έκανα έμμετρο
λόγο και είναι
σήμερα ο
ψαλμός μου! ΨΑΛΜΟΣ
ΧΩΡΙΚΟΣ: Καλέ
παπά μου, το
μπελά μου έχω
βρεί, με
τα ποντίκια, μου
έχουν φάει το
σιτάρι, το τυρί και
τα κατσίκια. Ελα
να κάνεις στο
Θεό μια
προσευχή για
να ψοφίσουν, να
δεί χαρά η
πονεμένη μου
ψυχή κι
όλα ν’ ανθίσουν. ΠΑΠΑΣ: Πολύ
καλά, θα
κάνουμε κι
αυτό, μα
συμβουλεύω, να
μη μου πείς πως
σε περνάω για
κουτό και
πως σε κλέβω. Να
κάνεις πρώτα
ό,τι είναι
φυσικό τ’
άλλα παράτα, αυτό
που είναι και
σωστό και
λογικό, πάρε
μια γάτα... Οι
διαφημίσεις,
κατακλείζουν
καθημερινά
τον τύπο και
την τηλεόραση.
Στους δρόμους,
φωτεινές επιγραφές
με ημίγυμνα
μοντέλα,
θηλικά που
ποζάρουν προκλητικά,
μας καλούν να
αγοράσουμε
τον πακτωλό
των
πολυεθνικών
εταιριών και
της ντόπιας
βιομηχανικής
παραγωγής.
Ζούμε, δυστυχώς,
στην
καταναλωτική
κοινωνία του
καπιταλισμού
και αλοιμονό
του αν δεν
υπακούσουμε
στα κελευσματά
του. Η
χρεοκοπία του,
είναι βέβαιη
και η βασιλεία
του καταδικασμένη
σε θάνατο. Στην
πλύση των
εγκεφάλων των
πελατών του
στηρίζεται,
επιζεί και
θεριεύει. Δεν
θα έπρεπε όμως
οι
διαφημίσεις
και ιδιαίτερα
οι πρόστυχες
μικρές
αγγελίες να
έχουν και
κάποια όρια;
Δεν θα έπρεπε η
Πολιτεία, το
Τμήμα Ηθών, να
παρεμβαίνει
στις
υπερβολές και
να απαγορεύει
κάθε τι που προσβάλει
το δημόσιο βίο,
τον άνθρωπο
και τον πολιτισμό
του; Η
ξετσιπωσιά
των μικρών
αγγελιών που
δημοσιεύονται
καθημερινά
στον έντυπο
τύπο, είναι έξω
απο κάθε
λογική και
ανοχή, είναι
ντροπή και καταισχύνη.
Με
ποιό δικαίωμα
η κάθε μια
πόρνη και τα
κυκλώματά της
μας δηλώνει
περήφανα πως
μας προσφέρει
να θέλγητρά
της, πως τα
κάνει όλα και
είναι
διαθέσιμη για
ώρες ηδονικές
και αξέχαστες;
Ελευθερία
έχουμε,
δημοκρατία
επίσης, όχι
όμως για να τις
ποδοπατούμε
και να τις
ευτελίζουμε. Τα
κράτη, η
κοινωνία μας, ο
άνθρωπος,
έχουν χάσει τη σοβαρότητά
τους, τον
προορισμό
τους και,
έρμαια πλέον
του
καπιταλιστικού
πολιτικού
συστήματος, οδηγούνται
στην διαφθορά
και την
ανηθικότητα.
Οι νόμοι
ατονούν, οι
υπεύθυνοι
λαδώνονται, οι
αδύνατοι
υποκύπτουν, το
χάος έρχεται. Μιλάμε
συνεχώς για
Θρησκεία, για
οικογένεια,
για πολιτισμό,
ενώ στην
πραγματικότητα
αφήνουμε όλα αυτά
να
ξεθωριάζουν.
Οι κρατούντες,
ασχολούνται με
την
παγκοσμιοποίηση,
την Ενωμένη
Ευρώπη και άλλα
πολλά
ευφάνταστα και
μεγάλα κατά
την κρίση τους
έργα, την
στιγμή που
προβλήματα
τάξης και
ηθικής
τυραννούν τα
λαϊκά στρώματα
και τα
απροσανατολίζουν. Οι
αγγελίες της
πουτανιάς που
δημοσιεύονται
στις
εφημερίδες
πρέπει αμέσως
να
καταργηθούν
και να εκλείψουν
απο τις
σελίδες τους.
Τα σπίτια μας
και τα παιδιά
μας δεν πρέπει
να εγκαταλείπονται
στα χέρια της
κάθε μιας
πόρνης, προαγωγού,
νταβατζή η
ομοφιλόφυλου.
Δικαίωμά τους αφού
το σύστημα το
επιτρέπει να
πορνεύονται.
Δεν είναι όμως
δικαίωμά τους
να
ξεμυαλίζουν
τη νεολαία μας
και να την
προσκαλούν
προκλητικά
και χυδαία στη
βρωμιά και τη
σαπίλα τους... ΨΑΛΜΟΣ
Διαφημίζονται
τα πάντα κάθε
μέρα
προιόντα
διατροφής,
καλοπισμού, της
πορνείας η
βρωμιά και η
χολέρα με
την κάθε
καρακάξα του
συρμού. Της
ντροπής το
χρώμα έχει
ξεθωριάσει, αγγελίες
προστυχιάς
μας
προσκαλούν, στους
ναούς της
ηδονής και το
γιορτάσι και
ασύστολα τα
νιάτα
προκαλούν. Οι
υπεύθυνοι στα
άνομα τα χέρια παραδίδουν
του λαού την
ηθική, εμφανίζονται
αθώα
περιστέρια και
στο αίσχος
κάνουν όλοι
τουμπεκί. Εμείς,
οι έλληνες,
έχουμε
εξελιχτεί
λόγω του μεγάλου
εγωισμού μας
σε
αμφισβητίες
ολκής, σε
κακούς συνομιλητές,
σε ανθρώπους
ενός
κατώτερου
πολιτισμού.
Βάζουμε
μπροστά και
πάνω απ όλα τις
δικές μας
απόψεις, τα
δικά μας
ατομικά
συμφέροντα,
τις δικές μας
αλλοπρόσαλλες
επιθυμίες.
Αμφισβητούμε
την Κυβέρνηση
που δεν είναι
του κομματός
μας, την
ποδοσφαιρική
ομάδα που δεν
καλύπτει τον
φανατισμό μας
και γενικά
μηδενίζουμε
κάθε τι που δεν
είναι σύμφωνο
με την τρέλα μας.
Δηλαδή, όπως
φαίνεται,
ζούμε με την
αμφισβήτηση
για την αμφισβήτηση,
αρνούμαστε
τους πάντες
και τα πάντα, κρίνοντας
χωρίς σκέψη,
χωρίς λογική,
αντίθετα με το
συμφέρον της
χώρας μας και
του συνόλου. Μετά
τη σύγκρουση
της
Κυβέρνησης με
την Αξιωματική
Αντιπολίτευση,
που αιτία ήταν
η αμφισβήτηση
της δεύτερης
για την πρώτη
και τις
χυδαιότητες
και αηδίες που
εκατέρωθεν
ειπώθηκαν, μας
ήρθε σαν
κεραυνός ο
ετήσιος διαγωνισμός
τραγουδιού
της
Γιουροβίζιον
να μας αναστατώσει,
να μας
ξεσηκώσει και
να ακούμε απο τα
κανάλια τις
διαμαρτυρίες,
τις
στρακαστρούκες
και τα γαυγίσματα
του καθένα που
συμμετείχε. Η
νίκη, που
φυσικά είνα
για έναν,
θέλανε να
είναι
οποσδήποτε
δική τους, μην
αναγνωρίζοντας
επιτροπή,
κανονισμούς
και οργάνωση.
Γι αυτό, θέλω
σήμερα, με αυτό
το γραφτό, να ξεκαθαρίσω
μια για πάντα
ορισμένα
πράγματα
σχετικά με τον
ετήσιο
διαγωνισμό
της
Γιουροβίζιον
και τη συμμετοχή
της χώρας μας. Οπως
ξέρω απο την
πείρα μου και
τη μικρή
προσφορά μου
στο ελληνικό
τραγούδι,ο
διαγωνισμός
αυτός,που πρίν
από πολλά
χρόνια
καθιερώθηκε,ήταν
να
αντιπροσωπεύεται
κάθε χώρα με
ένα τραγούδι,
που γλωσσικά
και μουσικά θα
την
εκπροσωπούσε.
Σιγά, σιγά, όλα
αυτά
παραμερίστηκαν
και λόγω παγκοσμιοποίησης
μερικά
παλιόπαιδα,
άρχισαν να
γράφουν και να
στέλνουν
τραγούδια που
καμιά σχέση
δεν έχουν με τη
γλώσσα και τη
μουσική της
καταγωγής
τους. Ντυμένοι
παρδαλά, με
τατουάζ στο
κορμί τους,και
επιδεικνύοντας
σέξ και όχι
τέχνη, και
πολλοί απο
αυτούς χρησιμοποιώντας
ναρκωτικές
ουσίες, μπήκαν
στο μαντρί
μιας ξένης
παντελώς
νοοτροπίας, σε
μια ανήθικη
αισθητική, σε
μια ξετσίπωτη
δημιουργία
και
παρουσίαση.
Κυνηγώντας
μια παροδική
δόξα και μια
εφήμερη
δισκογραφική
επιτυχία,
λησμόνησαν
την υποχρεωσή
τους πρός την
πατρίδα μας
την Ελλάδα.
Εγιναν
Αμερικανοί, Αγγλοι,
Γάλλοι, και ό,τι
άλλο, εκτός απο
έλληνες. Ποιό
το ενδιαφέρον
λοιπόν της
χώρα μας και
του λαού μας
για έναν
τέτοιο
διαγωνισμό; Τι
μας
ενδιαφέρει
όλους εμάς που
διαφορετικά
σκεπτόμαστε,
που
διαφορετικά ενεργούμε
για αυτή την
βράβευση; Τι
μας νοιάζει ποιός
πίθηκος
κέρδισε και
ποιός έμεινε
παραπονούμενος;
Δικιά τους η
απόφαση, η
συμμετοχή και
επόμενη η
επιτυχία η
αποτυχία. Οι
διοργανωτές,
ντόπιοι και
ξένοι, θα
πρέπει να καταλάβουν
πως η Ελλάδα
δεν έχει
ανάγκη απο
τέτοιες
βρομοδόξες. Η
Ελλάδα, έβγαλε
και βγάζει
Θεοδωράκηδες,
Χατζηδάκηδες,
Ξαρχάκους,
Ξενάκηδες, Παπαθανασίου,
Βαμβακάρηδες,
Τσιτσάνηδες
κ.ά σε όλα τα
είδη μουσικής,
κλασικής και
εθνικής, και
δεν συμφωνεί
με τα λίγα
παλιόπαιδα
που έμαθαν
πέντε εγγλέζικα
και
ντροπιάζουν
μουσικά και
αισθητικά τη ζωή
της. Ο
διαγωνισμός
της
Γιουροβίζιον,
έτσι όπως
κατάντησε,
είναι πλέον
για την Ελλάδα
μια βλαβερή
υπόθεση. Η
αλλάζουμε
πορεία και
επανερχόμαστε
στο δρόμο της
πραγματικής
καλλιτεχνικής
δημιουργίας
χωρίς να μας
ενδιαφέρει η
πρωτιά και τα
επακολουθά της,
η δηλώνουμε
αποχή και
κοιτάζουμε με
περισσότερη
σοβαρότητα τα
δικά μας
μουσικά
πράγματα. Ο
πιθηκισμός, ο
κανιβαλισμός
και η
προστυχιά, δεν
έχουν θέση στο
γνήσιο
ελληνικό
τραγούδι. ΨΑΛΜΟΣ Είναι
η μουσική τους
ξένη και
η γλώσσα
αλλωνών, κι
η Ελλάδα τώρα
μένει μπαχατέλα
των φτηνών. Ντύνονται
τρελά, χυδαία, και
κουνιούνται
συνεχώς, και
τα όμορφα κι
ωραία τα
διαγράψαν
δυστυχώς. Γίνανε
Αμερικάνοι, παριστάνουν
το θεριό, μα
εμείς θα πούμε,
φτάνει, τέρμα
στο
συμπεθεριό. Ο
γιόκας του
Καραμανλικού
τζακιού, δεν
παραλείπει να
διατυμπανίζει
στις ομιλίες
του, πως δεν
υπάρχουν πια
μπλέ, πράσινοι
και κόκκινοι
στην πολιτική
ζωή της χώρας
μας. Δηλαδή,
κατά τον κανακάρη,
δεν υπάρχει
δεξιά, κέντρο
και αριστερά, πως
όλα
ισοπεδώθηκαν
και κατά την
κρίση του, και το
συμφέρον του, η
Ελλάδα ζητάει
εναν νέο
σωτήρα, που ασφαλώς
φαντάζετε
στην αφεντιά
του. Πιστεύει
πραγματικά,
σοβαρά, ηθικά
και αληθινά ο αρχηγός
της
Αξιωματικής
Αντιπολίτευσης
σε όσα λέει, η
μας πουλάει
φούμαρα και
μας
περιπαίζει,
για να φέρει
ξανά στην
εξουσία την
παραταξή του,
την
καταραμένη
δεξιά, που είκοσι
χρόνια τώρα
την έχει βάλει
ο ελληνικός
λαός στο
χρονοντούλαπο
της ιστορίας;
Νομίζει πως
στη μεγάλη
τους
πλειοψηφία οι
έλληνες,
γίνανε
επιλήσμονες
του
παρελθόντος
τους, των παθών
τους και των βασάνων
τους; Εθαψαν οι
δημοκρατικοί
και
προοδευτικοί
πολίτες τις
καταστροφές
και τα
εγκλήματα της
λυσσασμένης
δεξιάς σε
βάρος τους, σε
βάρους του
συνόλου; Ξέχασαν
τη
δεινοπάθηση
και τις
συμφορές τους;
Σκέπασε η λήθη
την
Μικρασιατική
καταστροφή, τη
δικτατορία
του Μεταξά,
τους
τσολιάδες και
χίτες της
κατοχής, τον
εμφύλιο
πόλεμο, τις
φυλακές και
εξορίες, τις
εκτελέσεις
αθώων
αγωνιστών της
λευτεριάς και
ανεξαρτησίας
της Ελλάδας, τη
βρωμερή
χούντα του
Παπαδόπουλου,
δηλαδή όλα τα
εγκλήματα που
πλάστης και
δημιουργός
ήταν η δεξιά, η
παραταξή του,
που τον πήρε
απο το τίποτα
και το μηδέν
και τον
ανακήρυξε
αρχηγό της; Να
τον χαίρονται
λοιπόν όλοι
όσοι
υπηρέτησαν
τους ξένους, το
παλάτι και την
καπιταλιστική
κλίκα της
Ελλάδας. Nα τον
καμαρώνουν
και να τον
ψηφίσουν στις
ερχόμενες εκλογές.
Εμείς όμως, η
μεγάλη
στρατιά των
εργαζομένων,
που υπήρξαμε
θυματά τους,
δεν ξεχνάμε,
δεν πισογυρίζουμε,
δεν
προδίδουμε τα
ιδανικά μας,
δεν ποδοπατούμε
τα ταξικά μας
συμφέροντα,
δεν σταματάμε
την πάλη για
μια
πραγματική
αλλαγή, για μια
κοινωνία πιο
δίκαιη και
ανθρώπινη. Για
μας, η παράταξη
που κληρονομικά
αντιπροσωπεύει
ο κανακάρης
του Καραμανλικού
τζακιού, μας
φέρνει στη
μνήμη τα έργα
και τις ημέρες
του θείου του
εγωιστή και
ψευτοαριστοκράτη,
του πολιτικού
που πούλησε
τους πάντες
για τις
μωροφιλοδοξίες
του, του
τσοπάνη που
έμαθε να
παίζει γκόλφ
και στα στερνά
του άφησε
εντολή να τον
θάψουν στο κτήμα
του, ξέχωρα απο
τους άλλους
θνητούς των
Δημοτικών
Νεκροταφείων.
Για μάς και
τους
απογόνους μας,
θα μείνει
βαθειά στη
μνήμη μας αυτό
το όνομα και επώνυμο
σαν μισητός
εχθρός μας. ΨΑΛΜΟΣ Αν
θα πάρει τα
ηνία του
Καραμανλή τ’
ανήψι, της
Ελλάδας η
πενία ούτε
κόκαλο θα
γλύψει. Θα
της κάτσουνε
στην πλάτη οι
αρπάχτρες κι
οι ατσίδες και
στο άνομο
παλάτι πάλι
θα δοθούν
ελπίδες. Και
γι’ αυτό με
πείσμα λαύρο και
με δίχως
αντιρρήσεις, ας
τους πνίξει
μές το μαύρο σ’
όλες τις
αναμετρήσεις. Στην
καριέρα του
καθενός,
υπάρχει
κάποτε μια
καλή ευκαιρία.
Στον
οικονομικό
τομέα, στον
καλλιτεχνικό,
στον πολιτικό,
έρχεται η Θεά
τύχη, σου σκάει
ενα πλατύ
δεαλιστικό
χαμόγελο και
σου ανάβει το
πράσινο φώς
και σε καλεί να
προχωρίσεις, ν’
ανέβεις τα
σκαλοπάτια
και να βγείς
στα ανθοστολισμένα
μπαλκόνια της.
Αν εσύ,
σκεφτείς λογικά,
σταθμίσεις τα
υπέρ και τα
κατά, ρωτήσεις,
ακούσεις απόψεις
και γνώμες και
συνετά πάντα
και προφυλακτικά
αποφασίσεις,
τότε, την
έπιασες την
καλή και δόξα
στη δόξα σου. Θα
θυμόσαστε
ασφαλώς όλοι
όσοι με
διαβάζετε τον
Αρτινό
πολιτικό που
πρίν από
χρόνια ο
ελληνικός λαός
με το σύνθημα
«Τσοβόλα, δόστα
όλα », τον έκανε
πασίγνωστο. Ο
Τσοβόλας
λοιπόν, έκανε
το ίδιο λάθος
και αμάρτημα,
με τον άλλο
πολιτικό μας Αντώνη
Σαμαρά. Φύγανε
και οι δυό από
τα κόμματα που τους
ανάδειξαν,
ξεστράτησαν
απο το μαντρί
και τις
παρατάξεις
τους και
κάνανε σε
ακατάλληλη
στιγμή και ευκαιρία
του κεφαλιού
τους. Αντί να
κατεβούν
υποψήφιοι σ’
αυτά και να
διεκδικήσουν
σοφά και
νόμιμα την ηγεσία
τους, ίδρυσαν
δικούς τους
πολιτικούς
οργανισμούς,
φτύσανε το
παρελθόν τους,
κατηγόρισαν
τους παλιούς
συναγωνιστές
τους και
πίστεψαν πως
ήρθε η ώρα η μεγάλη.
Αμ δέ. Οι
δημοσκοπήσεις
που απηχούν
τις φωνές της
κοινής γνώμης
τους φάνηκαν
ψεύτικες, οργανωμένες
και πάτησαν
την
πεπονόφλουδα.
Εμειναν και οι
δυό έξω από τη
Βουλή και τα
πρώην κόμματά
τους θριάμβευσαν.
Την ευκαιρία,
την
παρανόησαν,
πήραν το αντίθετο
στρατί που
τους οδήγησε
στο γκρεμό και
στην μεγάλη
πίκρα. Αντε, και
στα δικά σας
κύριε
Αβραμόπουλε... ΨΑΛΜΟΣ Δημήτρη
μου Τσοβόλα σε
βρήκε συμφορά, παράτατα
κι αμόλα να
βρείς τον
Σαμαρά. Να κάνετε
παρέα
να
κλάψετε μαζί, ν΄αλλάξετε
ιδέα να
βρήτε μαγαζί. Για σας το
Κυβερνείο
δεν
έχει πια
προτσές, πηγαίνετε
κι οι δύο να
ξύσετε πατσές. Σε
λίγο καιρό, θά’
χουμε
Δημοτικές
εκλογές. Νέοι
αιρετοί
άρχοντες θα
προκύψουν απο
την ψήφο μας
και οι ελπίδες
μας για μια
καλύτερη
ποιότητα ζωής
θα θεριέψουν.
Πάλι θα
κάνουμε
όνειρα, πως
όλες οι υποσχέσεις
των υποψηφίων
θα
πραγματοποιηθούν
και οι πόλεις
και τα χωριά
μας θα
αγαλιάσουν. Για
άλλη μια φορά,
οι Δημοτικές
εκλογές
πολιτικοποιούνται.
Γίνονται δυστυχώς
απο τώρα το
βαρόμετρο για
τις μακρυνές ακόμα
γενικές
εκλογές, γιατί
έτσι συμφέρει
στους άφρονες,
στους
καιροσκόπους
και αλαζόνες. Ο
λαός μας,
σύμφωνα με τις
δημοσκοπήσεις,
αλλάζει
πολιτική
γνώμη και
ετοιμάζεται
να αλλάξει και
κυβέρνηση.
Αυτό, μαρτυράει
έλειψη
σοβαρού
κριτηρίου,
έμφυτη
αστάθεια και
εύκολο
αναπροσανατολισμό.
Λοξοδρομεί
επικύνδινα σε
άλλους
δρόμους που
στο παρελθόν
τους γνώρισε
και πλήρωσε με
δεινοπαθήματα
την πορεία του σ’
αυτούς.
Γελιέται και
πιστεύει τους
λογάδες, τους
επιτήδειους,
τους ατσίδες.
Ξεχνάει πως
είναι δεμένος
στο άρμα του
καπιταλισμού
και παραπαίει
σκεπτόμενος
πως μπορεί η
δεξιά που την
ένοιωσε
χρόνια στο
πετσί του θα
άλλαξε και θα
έγινε
αγγελούδι. Δεν
έμαθε ακόμη
πως όλοι αυτοί
που του
παριστάνουν
τον εθνοσωτήρα,
είναι οι ίδιοι
άνθρωποι, απο
την ίδια
παράταξη και
κλίκα, απο τα
ίδια τζάκια
και πως
αγωνίζονται
μόνο για την
πάρτη τους, για
την τάξη τους
και τα άνομα
συμφέροντά
τους. Μασάει το
παραμύθι τους
και τις υποσχέσεις
τους με
αφέλεια και
ραγιάδικη
σκέψη. Στην
Αθήνα, θα
έχουμε και
γυναίκα
υποψηφία.
Είναι μάλιστα
και αυτή απο
τζάκι.
Παπαρδέλα απο
τις λίγες,
σχίζεται
δήθεν για μας,
αλλά, στο βάθος
ενδιαφέρεται
για τη φήμη της
που τη
χρειάζεται
για ευρύτερες
προσδοκίες
και
επιδιώξεις.
Ομως, η Αθήνα
δεν είναι
λεσβία για να
θέλει θηλυκό
για Δήμαρχο.
Αντίθετα,
ζητάει αρσενικό
και μάλιστα
βαρβάτο, που να
φουντώνει και
να καίγεται
για τα
προβληματά
της και τις
αναπλάσεις
της.Θα πρέπει
λοιπόν, να
βασανίσουμε
το μυαλό μας
και να βρούμε
ανάμεσα στους
άντρες
υποψήφιους τον
πιθανότερο
νικητή, τον
καλύτερο
αγωνιστή, να
τον ψηφήσουμε
με φανατισμό,
να τον
στηρίξουμε
και να βαδίσουμε
μαζί του για
ενα πιο
ανθρώπινο
μέλλον. Πρέπει
ακόμα να
καταλάβουμε,
πως για πολλά
κακά που ταλανίζουν
την
Πρωτεύουσά
μας, είμαστε
εμείς οι ίδιοι αίτιοι
και φταίχτες.
Γι’ αυτό, μας
χρειάζεται
μια άλλη
λογική, μια
αλιώτικη
νοοτροπία, που
δεν
συμβιβάζεται
με τον
οχαδερφισμό
και την
απάθειά μας.
Μας λείπει αλληλοσεβασμός,
αγώνας και
δράση για τα
κοινά, μια ιδιαίτερη
προσπάθεια
που θα
εξυπηρετεί το
σύνολο. Ενας διαφορετικός
πολιτισμός!!! ΨΑΛΜΟΣ Ερχονται
Δημοτικές να
μας
προπονήσουν, και
κατόπι
γενικές θα
μας
τυραννίσουν. Οσοι
αλλάζουνε
βιολί μέγα
κάνουν λάθος, το
λυσσάρικο
σκυλί ενα
έχει πάθος. Το
λαό να τον
ξεχνά για
να έρθει πάτσι, και
στο σβέρκο του
ξανά για
καλά να κάτσει. Κάπου,
κάπου, όταν έχω
καιρό και
ευχάριστη
διάθεση,
σκαρώνω
ανέκδοτα.
Σήμερα, μου
ήρθε στο μυαλό
ένα από αυτά
που θα
αποτελέσει
και θέμα για το
γραφτό μου.
Ακούστετο. Δυό
συνταξιούχους
του ΙΚΑ,τους
έστειλε ο
παθολόγος
γιατρός τους
στο
Ακτινογραφικό
Τμήμα του
Ιδρύματος, να
εξετάσουν το
στήθος τους
και να του πάνε
τα αποτελέσματα.
Πρωί, πρωί, οι
δύο γέροντες
βρέθηκαν στο
Ακτινογραφικό..
Περίμεναν
πολλές ώρες
στην ουρά, που
όσο υπομονή κι
αν έχεις,
αγανακτείς,
νευριάζεις,
διαμαρτύρεσαι.
Κάποτε, ήρθε η
σειρά τους.
Μπήκε πρώτα ο
ένας, και όταν
βγήκε, ο άλλος
ανυπόμονα τον
ρώτησε. -
Λοιπόν,
τι σου βρήκαν ; -
Τίποτα
το σοβαρό,
μονάχα μια
παλιά σκιά, του
απάντησε. -
Δηλαδή; -
Μου
βρήκαν πως
είμαι στα
φρονήματα
βασιλικός. -
Καλός
οιωνός
αγαπητέ μου,
καλός οιωνός. -
Μα
γιατί καλός
οιωνός; -
Γιατί
και ο Κωστής
Στεφανόπουλος
είναι
βασιλικός,
αλλά έγινε δυό
φορές
Πρόεδρος
Δημοκρατίας. Τα
δυό γερόντια
και οι άλλοι
γύρω που
άκουσαν το διάλογο,
γέλασαν με την
καρδιά τους. Ετσι
είναι όλοι
στην πολιτική.
Ξεκινάνε
βασιλικοί, το
παίζουν
αργότερα
δημοκράτες
μετά
χουντικοί και
στο τέλος
καταλήγουν
τεχνοκράτες.
Οπου υπάρχει
μαστέλο,
πέφτουν με τα
μούτρα και
αφήνουν τους ιδεολόγους
να λένε τις
τρίχες τους. Το
ίδιο δεν έκαναν
άλλωστε οι
Γκορμπατσόφ
και Γέλτσιν; Δεν
θα αναφέρω
πολλά για τους
δικούς μας
παραδείγματα.
Μόνο δύο.
Κώστας
Καραμανλής
και Κωστής
Στεφανόπουλος.
Και οι δυό, ήταν
βασιλικοί
μέχρι τα μπούνια.
Υπηρέτησαν το
παλάτι με
φανατισμό και
πείσμα και
όταν οι συνθήκες
άλλαξαν,
ξέκοψαν και
πήρανε δρόμο.
Κοίταξαν την
πάρτη τους,
αντίθετα από
εμάς που
μαλώνουμε για
τα πολιτικά
μεταξύ μας,
χωρίς κανένα
συμφέρον, για
να
αποδείξουμε
σε τελευταία
ανάλυση, πως το
κεφάλι μας
έχει μέσα
άχυρα. Καί
τώρα ο ψαλμός
μου. ΨΑΛΜΟΣ Ητανε
βασιλικοί γίναν
δημοκράτες, με
τη χούντα
μπιστικοί τώρα
τεχνοκράτες. Βάζαν
πάντα το πανί στο
καράβι πρίμα, έτσι
έγιναν τρανοί και
γεμίσαν χρήμα. Και
εμείς οι
χαμηλοί της
ζωής οι χάνοι, κάθε
μέρα πιό πολύ άμοιροι
τσιγγάνοι. Δυστυχώς,
ο άνθρωπος,
παρ’όλες τις
εξελίξεις του,
επιστημονικές,
τεχνολογικές
και άλλα
επιτευγματά
του στη ζωή, δεν
κατόρθωσε να
αλλάξει την
πολιτική
βαρβαρότητα.
Παραμένει
αγρίμι, πιστός
στο νόμο της
ζούγκλας, στο
δίκιο του
ισχυροτέρου. Μετά
την
οπισθοδρόμιση
του
σοσιαλισμού
και την θλιβερή
πτώση της
Σοβιετικής
Ενωσης, που
ήταν η ελπίδα
των λαών για
ανθρωπιά και
δικαιοσύνη, οι
τρανοί της γής
ιμπεριαλιστές,
σιωνιστές και
καπιταλιστές,
ενωμένοι σε
μια
ακατανίκητη
συμμαχία,
αποφάσισαν να
εξαφανίσουν
από τον
πλανήτη μας
ό,τι θυμίζει
σοσιαλισμό,
ό,τι λέγεται
ομοσπονδία,
ό,τι ενώνει
τους
ανθρώπους και
σηματοδοτεί
αδερφοσύνη. Επειδή
ο ηγέτης της
γειτονικής
μας
Γιουγκοσλαβίας
Μιλότσεβιτς,
αντιτάχτηκε
στη διάλυση
της χώρας του
σύμφωνα με τις
απαιτήσεις
των πολιτικών
αντιπάλων του,
του
δημιούργησαν
προβλήματα,
εμφυλίους πολέμους,
διέσπασαν την
ένωση των
κρατών του και
τελικά τον
κατασπάραξαν
επεμβαίνοντας
στρατιωτικά
με
βομβαρδισμούς,
όλοι μαζί,
Αμερικανοί
και Ευρωπαίοι,
σαν σύγχρονοι
Αττίλες. Τους
πήρε ο πόνος
για τους
Κοσοβάρους; Η
ανθρωπιά για
τους Αλβανούς;
ο
πατριωτισμός
για τους
Κροάτες και
τους Βόσνιους;
Οχι, ήθελαν να
ξεμπερδέψουν
με έναν ηγέτη
που δεν ήταν
υπηρέτης τους,
δεν ήθελε να
προδόσει τους
λαούς του και
δεν ήταν
τομάρι του
κερατά για να
πουληθεί σαν
τους Γκορμπατσόφ
και Γιέλτσιν.
Εναν ηγέτη που
έχει όρχις που
δεν ιδρώνουν
στις απειλές
και στις
επιθέσεις τους. Τελικά,
ο μεγάλος
αυτός αρχηγός,
ο ψύχραιμος, ο
απαθής, ο
ασίκης και
ατρόμητος,
απήχθη
βάναυσα και μετεφέρθη
στο Διεθνές
Δικαστήριο
της Χάγης για
να δικαστεί
για
εγκληματίας
πολέμου. Ο
νόμος της
ζούγκλας στη
χειρότερη
μορφή του. Αντί
να είναι αυτοί
κατηγορούμενοι,
είναι ο
Μιλότσεβιτς,
που υπερασπίστηκε
την
ανεξαρτησία
της χώρας του
με θάρρος, με τόλμη
και ανδρισμό,
που δυστυχώς
λείπει απο
τους
επικριτές του. Αλλο
είναι όμως το
βάθος αυτής
της άνομης
δίκης. Με την
παραπομπή του
Μιλότσεβιτς
στο
δικαστήριο, δεν
επιδιώκουν να
τιμωρίσουν
έναν
κατατροπωμένο
πολιτικό τους
αντίπαλο, αλλά
να
τρομοκρατήσουν
τους λαούς και
τους ηγέτες
τους που
αντιστέκονται
στα συμφεροντά
τους, στη
παρδαλή
παγκοσμιοποιησή
τους και στη
ελεεινή και
τρισάθλια
δημοκρατία
τους. Θέλουν να
συνεχίσουν
ανενόχλητοι
το νόμο της
καπιταλιστικής
τους ζούγκλας. ΨΑΛΜΟΣ Το
Μιλότσεβιτς
στη Χάγη στείλανε
να δικαστεί, γιατί
του ντουνιά οι
τράγοι και
το ψέμμα
απαιτέι. Θέλουν
να
τρομοκρατήσουν όσους
σκέπτονται
αγνά, τους
λαούς να
ευνουχίσουν να
τους κάνουν
ζωντανά. Μα
εγώ θα τους
θυμίσω θαρρετά
και σοβαρά, η
αχλάδα έχει
πίσω λοποδύτες
την ουρά. |
 |
Powered by
 |